Kayıp Hayatların Hikayeleri: Gurbetin Çocukları ve Çocukluk Günleri

Bir adamın başında derin vazgeçilmez yara izi vardı. Kavganın kafasına birkaç şarapnel parçası gömülmüş; sol göz küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini yitirmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu kaybetmiş. Adı Nasır’dı. Kavga sırasında ağır izler almış mültecilerin tedavi edildiği Danimarka merkezinde bir zaman tedavi görmüştü. Sağ eli kullanamıyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.

Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu

Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken karşılaştım. Bazı günler avucuma birkaç kalem, silgi, cetvel bırakıyordu. Rahman’ın okuldan insanlara verdiği kırtasiye ürünleri başkalarının alması amaçlı sınıfın önüne koyuyordum.

Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri

Bütün çocukların farklı bir hikayesi mevcuttu. Bazıları savaş travmasını şiddetle üzerlerinden atamamış aile ortamlarından geliyordu. Sürekli kavga ediyorlardı. Günlerimizi Bırakın etmeyin!” demekle sürüyordu.

Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu

O çocuk ilkokula birinci sınıfa girmişti. Okulda ile aile ortamında zorlanıyordu.

Görevli pedagogu çabalar tesir etmedi. Okul yönetimi, durumu görüşmek için oğlunun ailesini toplantıya tespit etti.

Bütün aile hepsi bir arada geldiler. Hepsi birden aynı evde. Büyük aile birlikte toplantı toplantı salonuna girer girmez, O çocuk ayağa kalktı, “İşte öğretmen” söyledi bir adım atarak büyükanne ve büyükbabasının elini öfkeye aniden kullandı.

Soğuk havalarda ben, çift. Dede, terlikle geldi. Yeleğin içine giymiş gibi beyaz kıyafetini bileğe dek uzamış giydi. Anne ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Okuldaki durumunu anlatmaya başladığımız zaman, Rahman çok kötü hissetti. Hıçkıra ağlamaya başladı. Çocuk psikolojisi gizli sır kavramaya çalışıyorduk.

Baba, oğlu sık sık evden kaçtığını, polis tarafından bulunduğunu söyledi. Anne ise kendisini “Hala gözleri gözü açık şekilde yatak gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” dedi. O çocuk utanç içinde odayı çekilmek ne yapacağını bilmedi. Sorunu fazla kültürlüce.

Toplantıda ailelerin çoğunlukla destekleriyle oğlunun bir danışmana yönlendirilmesine karar verildi. Okul saatlerinde oğlu ile özel ilgilenme ile işbirliği görevi bana.

Sonraki günlerde o çocuk koro koşarken kapıya vurdu. Yaralanmadı lakin canı yandı, samimi yoğun ağladı. Onu avutmak için kucağını tutmaya okul götürdüm. Önüne beyaz bir adet boya kalemleri yerleştirdim. Raftan, birkaç kitap aldı okuyor görünmeksizin uzaktan onu sessizce> izlemeğe devam ettim. Rahman, renkli kalemlerle şeyler çizerken beni unutmuş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt çıkarıp bana bıraktı.

“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. “Bir çocuk… Çok yorgun, dinlenmek istiyor, okula gitmek istemiyor. Dostları onu ima ediyor!” anlattı. Yaz tatilinden sonra başka başka bir kurumda görev aldım. O çocuk gözden kaçırdım.

Yoldayken Nasır’la buluştum. Bana fark etti, “Muallim!” diyerek elime sarmaya çalıştı. O çocuk sordum, yüzü ve sinirlendi; bana saklamadı. Rahman daha sonra sık sık birçok Kriminal olaylarına karışarak polis kayda kayda alınmış. Ailesi tarafından alınarak sorunlu gençlerin eğitildiği bir tane kurtarma merkezine gömülmüş. Bütün gayretlerimize karşılık o çocuğu kurtaramayan olduk.